In Matatiele, in Zuid-Afrika, zet MDW’er Jozien Koelewijn zich in om kinderen in crisissituaties op te vangen en te beschermen. Eén van deze kinderen is Charlotte. Door haar verhaal begonnen Jozien en haar collega’s destijds te dromen van een huis om kinderen als zij een veilige plek te bieden. Jozien vertelt hoe dit is verlopen en hoe het nu gaat.
Charlotte is net zeven jaar geworden en woont nu samen met haar twee zusjes alweer een jaar bij ons. Zestien jaar geleden hielpen we haar moeder, die toen nog heel jong was, al. Zij groeide op onder vreselijke omstandigheden. Tijdens onze jaren in Ntuzuma township, waar we eerst werkten, leerde ik veel over de enorm gebroken situaties thuis, waarin vele van de kinderen en jongeren opgroeiden.
Liefde te midden van geweld
Er was geen uitweg uit deze situaties, geen plek waar je eens tot rust kon komen. Alleen een neerwaartse spiraal van geweld en misbruik. Daarom zijn we toen familiehuis Ikhaya Lothando (‘huis van liefde’) begonnen. Vooral het verhaal Charlottes moeder heeft daarbij een grote rol gespeeld. Thuis was er misbruik en veel extreem geweld. Ook was er veel hekserij en werd alles door duistere en occulte praktijken overschaduwd.
Meiden uit dit soort situaties zoeken al jong een uitweg bij jongens die hun wat aandacht geven, hopend op een beter leven. Het begin van ons werk was geen succesverhaal: vooral veel ploegen en weinig oogsten. Het was moeilijk dat veel tussen onze vingers doorslipte. We moesten leren om er voor jongeren te zijn als ze dat nodig hadden en toestonden.
Charlottes geboorte
Toen Charlotte geboren werd, was haar moeder vlak daarna weer even nergens te vinden. Wij hadden Charlotte tijdelijk bij ons, al vanaf het moment dat haar navelstreng er nog aan zat. We begonnen te bidden voor en te dromen van een huis waar we kinderen als Charlotte een veilige plek konden bieden, want in de township werd het alleen maar moeilijker.
Een huis als veilige plek
Een paar jaar later verhoorde God ons gebed voor een huis uit de township. Wat een wonder is het dat juist Charlotte met haar twee kleine zusjes de eerste meisjes zijn die bij ons veilig mogen zijn. Eindelijk mogen we nu de cirkel van geweld doorbreken. Ook al hebben we de situatie van haar moeder niet kunnen veranderen, dankzij het vertrouwen in ons dat in haar jeugd was opgebouwd heeft zij het moedige besluit genomen om de meisjes aan ons te geven. Dat is zeker niet vanzelfsprekend.
Charlotte mag nu veilig zijn en zal niet langer misbruikt worden. Iedereen in de township leek van de ellende thuis af te weten maar door de hekserij durfde niemand iets te doen. Nu is men dankbaar dat God sterker is en dat er een nieuwe toekomst mag zijn voor de nieuwe generatie. Het gaat goed met Charlotte en haar zusjes hier en we kijken uit naar wat God zal gaan doen in de toekomst.
CGK Diaconaat steunt het werk van Jozien en haar collega’s.
