Jan en Tabitha Kieviet zijn missionaire diaconale werkers (mdw’ers) in Senegal. Tabitha schrijft over het belang van gebed en vraagt ons om voor haar en het team te bidden.
Het was een werkdag vol ontmoediging in de kliniek in Noord-Senegal. Die nacht sliep ik onrustig: ik droomde dat ik werd aangevallen door boze machten, ik wilde de naam van Jezus uitspreken, maar er kwam niets uit mijn mond. De volgende ochtend realiseerde ik mij dat de ruzie onder het personeel, het wegblijven van zwangeren bij de geboortezorg en de moeizame bestuursvergadering, behalve technische en sociale, ook een geestelijke oorzaak hebben. Het doel van de kliniek is dat de lokale kerk de bevolking kan dienen en hen bereikt met de compassie en goede nieuws van Jezus, maar die missie gaat niet zonder slag of stoot.
Na het gedeelte over de geestelijke wapenrusting in Efeze 6 vraagt Paulus: ‘Bid ook voor mij, dat mij de juiste woorden gegeven worden wanneer ik verkondig, zodat ik met vrijmoedigheid het mysterie mag openbaren van het evangelie waarvan ik gezant ben’ (vers 19 en 20). Hoewel Paulus zijn brieven vaak begint met een gebed voor de gemeenten, vraagt hij hier zelf om gebed. Als zendeling, uitgezonden door de kerk in Nederland, ben ik een gezant van Christus op een plek waar het goede nieuws nog niet verkondigd is. Net als in de tijd van Paulus is er strijd daar waar Gods koninkrijk aanbreekt, niet tegen mensen, maar tegen de machthebbers van de duisternis (vers 12).
Ik legde mijn droom voor aan een aantal gebedsstrijders. Een paar dagen later had ik een bijzondere ontmoeting met een voor mij bekende patiënt. Ik deelde een lied met haar over Jezus, dat ik geleerd had in haar taal. In tranen beleed ze dat ze van Jezus houdt en hem in het verborgene volgt. Het maakt me bescheiden: God is aan het werk, door alle strijd en ontmoedigingen heen. Wilt u naast ons staan in de strijd? ‘Laat u dan bij het bidden leiden door de Geest’ (vers 18).
