Getuigenis van Sajjad – Project Bevrijding uit slavernij en traumazorg Pakistand (PAK178)
Het begin
Sajjad woont in Gojra, een klein stadje vlakbij Faisalabad, waar hij en zijn familie bijna twintig jaar lang gevangen zaten in schuldslavernij. Sajjad was pas zeven of acht jaar oud toen hij samen met zijn moeder in de steenbakkerij ging werken. Zijn vader was ernstig ziek geworden door astma en kon niet meer werken. Vanwege zijn ziekte moest het gezin een kleine lening afsluiten bij de eigenaar van de steenbakkerij om in hun basisbehoeften te voorzien – een lening die door de oneerlijke rente uitgroeide tot een last waar ze nooit meer vanaf konden komen.
Sajjads moeder had zelf bijna vijftig jaar in de steenbakkerij gewerkt, gebukt onder dezelfde verpletterende schuldenlast. Zij droeg de last van het hele gezin en werkte vaak alleen, vooral nadat de ziekte van Sajjads vader verergerde. Met tranen in haar ogen vertelde Sajjad dat zijn vader, die de pijn van de ziekte en de uitzichtloosheid van de eindeloze schulden niet langer kon verdragen, uiteindelijk zelfmoord pleegde. Deze tragedie dwong Sajjad, de oudste van vijf kinderen, om als kind de verantwoordelijkheid voor het hele gezin op zich te nemen.
Lange, zware dagen
Jarenlang moesten Sajjad en zijn moeder extreme ontberingen doorstaan. Ze verlieten hun huis voor zonsopgang, zelfs op ijskoude winterochtenden, met verdoofde en stijve handen van de kou, maar toch gedwongen om stenen te blijven maken om aan hun dagelijkse quotum te voldoen. Samen maakten ze tot wel duizend stenen per dag, waarmee ze amper vier tot zes dollar verdienden. Ondanks hun harde werk nam de schuld nooit af, maar bleef die juist toenemen. Sajjad droomde ervan zijn kinderen een goede opleiding te geven, maar zijn inkomen was zo laag dat hij zelfs de meest basale huishoudelijke rekeningen niet kon betalen. “Als ik de elektriciteitsrekening betaalde, kon ik de gasrekening niet betalen,” zegt hij zachtjes.
De schuld betaald
Na decennia van slavernij ervoeren Sajjad en zijn familie in juli 2025 eindelijk vrijheid. Dankzij de steun van diaconaat CGK werd hun volledige schuld afbetaald en kreeg Sajjad een alternatieve onderneming om een nieuw leven te beginnen. Tegenwoordig is Sajjad een vrij man, die elke dag een fatsoenlijk inkomen verdient en zijn gezin met waardigheid onderhoudt. Zijn moeder, inmiddels ruim zeventig jaar oud, heft vaak haar handen op in dankbaarheid aan God en dankt Hem en allen die hun redding mogelijk hebben gemaakt.
Vrij door Gods genade
Sajjad is nu actief betrokken bij zijn plaatselijke kerk, waar hij trouw de diensten bijwoont en anderen helpt die nog steeds in soortgelijke omstandigheden verkeren. Zijn predikant prijst hem als een oprecht en godvrezend man. Sajjad heeft zich voorgenomen nooit meer in schuldslavernij te vervallen, zelfs niet als het weer moeilijk wordt. Hij beheert zijn bedrijf verstandig en zorgt ervoor dat zijn vier kinderen nu naar school kunnen gaan – iets waar hij ooit alleen maar van droomde.
Geëmotioneerd zegt Sajjad: “Ik ben als schuldslaaf geboren en ik dacht dat ik als schuldslaaf zou sterven. Maar nu, door Gods genade, ben ik vrij. Mijn kinderen kunnen naar school en mijn moeder kan eindelijk rusten. Ik zal nooit vergeten wat de Here en diaconaat CGK voor ons hebben gedaan.”